Europejski fundusz emerytalny

• rozwiązanie problemu wyboru Funduszu przez pracowników przemieszczających się z kraju do kraju
• możliwość ujednolicenia poziomu wypłacanych świadczeń emerytalnych w poszczególnych krajach Unii.
• spójność polityki inwestycyjnej firmy (w której pracuje "przyszły emeryt")

• zwiększenie kontroli centrali firmy nad procesami finansowymi przebiegającymi w krajach, gdzie zlokalizowane są jej filie
• większe wypłaty dla beneficjantów. Możliwości, jakimi dysponować mają europejskie fundusze pozwolą im na szerokie inwestycje w akcje, zamiast inwestycji obarczonych mniejszym ryzykiem, ale długoterminowych. Działania takie powinny skutkować bezpośrednio zwiększonymi wpływami, a co za tym idzie i większymi wypłatami dla beneficjantów.
• ograniczenie kosztów związanych z przekształcaniem zasobów ludzkich firmy. Po wprowadzeniu europejskich funduszy emerytalnych, poszukiwanie oszczędności w radykalnym przekształcaniu zasobów kadrowych - jak wskazują badania - nie będzie już tak często konieczne.
• zwiększenie poczucia bezpieczeństwa u pracowników zatrudnianych poza krajem rodzinnym. Zyskają oni pewność, iż po wyjeździe z kraju, ich świadczenia obsługiwane będą przez firmę, zajmującą się tym do tej pory. Może się zdarzyć, iż w kraju, w którym aktualnie pracownik przebywa, znajduje się placówka jego funduszu, co zapewni mu zwiększone poczucie kontroli nad własnymi finansami.
• zwiększy się wydajność działań administracyjnych, które staną się bardziej scentralizowane. Mimo to nadal będzie istnieć konieczność monitorowania lokalnych zmian w przepisach podatkowych i prawie pracy poszczególnych państw.
• europejskie fundusze emerytalne nie spowodują konieczności wdrażania przez firmy nowych narzędzi. Wykorzystywane mają być te same środki, jakimi posługiwano się do tej pory w kontaktach z lokalnymi funduszami.

• systemy podatkowe poszczególnych państw Unii. Ujednolicenie systemów podatkowych to najtrudniejsza do pokonania przeszkoda w budowie europejskich programów emerytalnych. Obecnie wiele państw członkowskich nie stosuje ulg podatkowych dla pracodawców i pracowników, których wkłady (składki) płacone są w innym państwie. Stan ten zmienia się bardzo powoli. Komisja Europejska wielokrotnie dawała do zrozumienia, że bariery podatkowe poszczególnych państw są niezgodne z prawem w obliczu warunków Traktatu Europejskiego. Osławiona stała się sprawa wygrana na forum europejskim przez obywatela Finlandii - Dannera przeciw władzom tego kraju. Fińskie władze nie zezwoliły mu na odliczenie od stawki ubezpieczenia emerytalnego kwot płaconych niemieckiemu funduszowi ubezpieczeniowemu. Również Komisja Europejska rozpoczęła procesy przeciw krajom Unii, które prowadzą dyskryminacyjną politykę podatkową. Prawdopodobnie przeszkody podatkowe przestaną być problemem, ale aby tak się stało, musi upłynąć jeszcze wiele czasu.
• swoboda inwestycji. Dyrektywa IORP ma zachęcić kraje posługujące się do tej pory tradycyjnymi systemami emerytalnymi do przejścia na model europejski. Zachętę ma stanowić między innymi szczególna wolność inwestycji, oferowana europejskim funduszom. Przykładowo, specyficzne zasady Dyrektywy określają, iż fundusze mogą zainwestować nawet 70% aktywów w akcje i obligacje. Pomimo tak liberalnej polityki inwestycyjnej, istnieje obawa, iż nie będzie to wystarczającym impulsem dla powstania funduszy emerytalnych działających na obszarze całej zjednoczonej Europy.
• zróżnicowane zaangażowanie państw członkowskich. Jedną z największych przeszkód na drodze wprowadzenia w życie Dyrektywy IORP jest zróżnicowane zaangażowanie w realizację postanowień IORP poszczególnych państw, które miałyby objąć fundusze europejskie. Pomimo zaakceptowania treści Dyrektywy przez Parlament Europejski, wiele państw do tej pory stara się wpływać na zmiany niektórych jej postanowień. Holandia wystosowała do Komisji Europejskiej pismo, w którym stwierdza, iż skoro za funkcjonowanie funduszy odpowiedzialne mają być kraje, w których znajduje się główna siedziba funduszu, władze kraju powinny również dysponować większymi możliwościami zabezpieczania się, za pomocą dodatkowych środków, przed konsekwencjami nierzetelnego postępowania. Belgia sprzeciwia się akceptacji Dyrektywy i nalega na zaostrzenie zasad inwestycyjnych, odnoszących się do działania funduszy. Komisja Europejska podkreśla, iż zależy jej na ścisłej współpracy z krajami członkowskimi w sprawie szczegółowych ustaleń. Po tych konsultacjach zaproponowane mają zostać środki, które służyć będą ochronie interesów zarówno klientów funduszy, jak i odpowiedzialnych za działanie funduszy państw członkowskich.
• zróżnicowanie rozwiązań prawnych w państwach członkowskich. Być może nie będzie to wielka przeszkodą na drodze powstania funduszy, jakkolwiek należy zastanowić się, jaki wpływ na ich funkcjonowanie będzie miał fakt istnienia różnic w prawnej regulacji zagadnień związanych z przyznawaniem świadczeń emerytalnych. Poszczególne państwa posiadają odmiennie funkcjonujące systemy, które w różny sposób rozwiązują problem przyznawania świadczeń, w związku z czym pojawić się może potrzeba unifikacji tych zasad. Jeśli to ujednolicenie nie nastąpi, europejskie fundusze będą zmuszone borykać się z problemem obsługi klientów, którym w zależności od obywatelstwa, przysługują świadczenia przyznawane na różnych zasadach.
• demontaż istniejących systemów. Wiele państw Unii ma bardzo bogatą tradycję świadczeń emerytalnych opartych na drugim filarze. Systemy te przez lata były sprawdzane i doskonalone, co spowodować może znaczny opór przed wprowadzaniem innowacji w rodzaju europejskiego funduszu emerytalnego.

 

Ocena:

Kliknij aby ocenić