(streszczenie)
Metoda Hagnera i Wenga powstała w latach 50-tych XX wieku. Obecnie jest to klasyczna już metoda wartościowania pracy wprowadzająca kilka nowych rozwiązań w stosunku do starszych metod. Oparta jest na tradycyjnym podziale kryteriów syntetycznych podobnych jak dla metody Bedaux. Duży nacisk kładzie się w niej na warunki środowiska pracy, co powoduje że zarzuca się jej preferowanie prac fizycznych. Metoda Hagnera i Wenga z założenia traktuje proces wartościowania jako zmierzający do ustalenia tzw. szeregu rangowego, tj. określenia różnic w stopniu trudności pomiędzy analizowanymi rodzajami prac. Artykuł opisuje główne założenia metody Hagnera i Wenga oraz charakteryzuje najważniejsze jej cechy.
Agnieszka Kunysz
Sedlak & Sedlak
(data publikacji artykułu - 21.09.2004, objętość tekstu - 17647 znaków )
Artykuł dostępny tylko dla posiadaczy abonamentu
Przypominamy, że zgodnie z pkt 2.6 - 2.7 regulaminu kopiowanie, przetwarzanie
i wykorzystywanie tekstów portalu w innych celach niż użytku osobistego wymaga pisemnej zgody redakcji.
RSS
Facebook
