Zarobki prezesów największych niemieckich koncernów

W Niemczech podobnie jak w Stanach Zjednoczonych trwa dyskusja na temat wysokości zarobków menedżerskich. Coraz częściej zadawane jest pytanie, czy menedżerowie rzeczywiście zasłużyli na wszystkie bonusy, dodatki, akcje czy opcje na akcje, które otrzymują. W roku 2001 po raz pierwszy niemieccy menedżerowie najwyższego szczebla musieli pogodzić się z ograniczeniem swoich zarobków. Lawinę zapoczątkował szef zarządu ThyssenKrupp, Gerhard Cromme. Między innymi zapowiedział on, że od 2003 pobory członków zarządu będą publikowane.

Według niemieckiego prawa spółki akcyjne muszą umieszczać w sprawozdaniach z działalności informacje na temat sumy kosztów osobowych całego zarządu. Nie da się w ten sposób określić kwot przypadających na poszczególnych członków zarządu, można się jedynie pokusić o oceny przybliżone. W roku 1997 członkowie zarządów spółek notowanych w DAX musieli zadowolić się średnią pensja w wysokości 900000 euro. W roku 2000 suma ta prawie się podwoiła i wynosiła średnio 1,67 milionów euro. W kryzysowym roku 2001 średnia pensja wyniosła 1,64 milionów euro, a więc poniżej poziomu z roku poprzedniego. W sumie spółki notowane w DAX wydały w 2001 na wynagrodzenia swoich zarządów 347 milionów euro, a więc 11% mniej, niż w 2000 (390 milionów euro).

Jak widać z załączonych tabel najwięcej zarabiają członkowie zarządu Deutsche Bank, a Rolf-E.Breuer z tego banku jest uważany za najlepiej opłacanego menedżera w Niemczech.

Na pewno tak wysokie zarobki kadry zarządzającej mogą budzić zazdrość w Polsce, ale to, na co warto zwrócić uwagę to sam fakt ich opublikowania. Od dawna mamy problemy z adekwatnością dochodów naszych menedżerów, szczególnie tych ze spółek państwowych. Może warto wziąć przykład z takich krajów jak Niemcy, USA, Holandia, w których nikogo nie dziwią bardzo wysokie zarobki. Ważne jest tylko, aby były one powiązane z wynikami firm i znalazły swoje przełożenie na zysk akcjonariuszy.

Opracowano na podstawie artykułu "Bremse Angezogen" zamieszczonego w Wirtschaftswoche, Nr.19 z 2.05.2002.